گم گشته ای میان خیالم مرا ببخش...

آسیب دیده ای از جدالم مرا ببخش...

عشقت بسوخت بی پرو بالم مرا بخش...

هرگز نمیروی ز خیالم مرا ببخش...

من
به رویای تو
در عشق
گرفتار شدم

پیش
سروِ قدمت
خاک شدم
آب شدم

جان من
گر چه اسیر
سر زلف تو
عزیز

کام دل
دادی و
با عشقِ تو
هوشیار شدم

گفته بودم :
که دلم
طاقت چشمان تو
نیست

با نگاهی
ز غم
هر دو جهان
پاک شدم

اینچنین بیرحم و سنگین دل که جانان منستکی دل او سوزد از داغی که بر جان منست؟ناصحا، بیهوده میگویی که دل بردار ازومن به فرمان دلم، کی دل به فرمان منست؟در علاج درد من کوشش مفرما، ای طبیبزانکه هر دردی